Historia
Pierwsze wzmianki o późniejszym wybrzeżu fenickim pochodzą spośród połowy III tysiąclecia p.n.e., kiedy Sargon szeroki zajął te ziemie kosztem ludów przedfenickich, które, jak następny Fenicjanie, bogaciły się na handlu. Najdawniejszy czas historii Fenicji do roku 1600 p.n.e. jest niesłychanie niewiele znany. nie ulega wątpliwości tylko, iż wprzódy więc wpływy obce (w tym wypadku starobabilońskie) poprzedni niesłychanie silne. od roku 1600 p.n.e. do 1100 p.n.e. Fenicja znajdowała się przy panowaniem Egiptu, jaki stał więc tuż przy szczytu swej potęgi. Listy spośród Amarna malują fenickie państewka w charakterze wciąż spośród sobą walczące nędzne mieściny, spośród których żadna nie pomaga drugiej i żadna nie jest w stanie nie oddać się zanim ludami wciąż napadającymi na nie ze wschodu. Listy spośród el-Amarna wymieniają kilkanaście w zastępstwie fenickich: Akka, Arwad i inne. spośród czasem niektóre miasta pozyskały dużą potęgę, w szczególności kiedy upadło państwo Hetytów, na mocy długi czas największych wrogów Fenicji. czas względnej niezależności przeżywała Fenicja po upadku potęgi Egiptu, i zanim podbojem na mocy potężniejszą Asyrię (1100 p.n.e. - 876 p.n.e.). najbardziej znanym władcą tego okresu jest Hiram I (970 p.n.e. - 936 p.n.e.), jaki rozbudował Tyr i utrzymywał przyjazne stosunki spośród Salomonem, królem Izraela. Innym znanym fenickim władcą tamtego okresu jest Ethbaal I (887 p.n.e. - 855 p.n.e.), kapłan Astarty, następny trusia Tyru.
Pierwsze napady asyryjskie (na Arwad) notuje podniesienie zdarzeń wprzódy zbyt Tiglatpilesara, ok. roku 1100 p.n.e. W 876 p.n.e. Assurnazirpal III ściągał haracz jednoroczny od Tyru, Sydonu i Byblosu. Salmanasarowi II podlegała wprzódy cała Fenicja. Sennaherib w roku 701 p.n.e. poskromił inspirowane spośród Egiptu insurekcja w Fenicji i zburzył razem Sydon, jaki jednakże zaraz podniósł się spośród ruin. czas największej potęgi morskiej Fenicji przypadł na złotą erę Asyrii (709-664 p.n.e.). w ciągu gdy przy skrajność VII w. p.n.e. asyryjskie cesarstwo zawaliło się, saiccy faraonowie po kiedyś kolejny położyli swą ciężką rękę na Fenicji, jednakowoż po klęsce przy Karkemisz (605 p.n.e.) nastąpił czas panowania potężnego państwa nowobabilońskiego, jaki trwał do upadku Babilonu w 538 p.n.e. W tym roku Fenicja stała się piątą satrapią perską. Najpotężniejszym miastem fenickim tego czasu był Sydon, szczególnie zbyt panowania Stratona I (po fenicku Abdasztart, 374-362 p.n.e.), jaki utrzymywał przyjazne stosunki spośród Atenami. zbyt króla Tennesa wybuchło insurekcja przeciw Persom, lecz Tennes zdradził swe miasto – wbrew to został na mocy Persów ścięty w roku 346 p.n.e. Ostatnim królem sydońskim był Straton II (346-332 p.n.e.)
Okres panowania macedońskiego rozpoczął się po bitwie powyżej Issos (333 p.n.e.). Arwad, Byblos i Sydon witały zwycięskiego Aleksandra w charakterze wybawiciela. wpływowy Tyr odmówił jednakże wpuszczenia załogi macedońskiej. Po 7-miesięcznym oblężeniu został zdobyty na mocy wojska Aleksandra. 8000 obywateli zabito, 30 000 sprzedano do niewoli. zbyt diadochów Fenicja przechodziła spośród rąk do rąk, będąc stałym kamieniem niezgody wśród Ptolemeuszami i Seleucydami. najbardziej szlachetny uwagi spośród tego okresu jest Sydon. ten czas chaosu i kompletnego upadku Fenicji zakończyło przybycie Rzymian (Pompejusz, 64 p.n.e.). Nowi władcy przynieśli Fenicji przeciągły mir i dali jej zarazem szeroką autonomię. Po podziale cesarstwa rzymskiego w 395 r. naszej ery Fenicja znalazła się w ten sposób we wschodniej części imperium. W VII w. została podbita na mocy Arabów i uległa arabizacji.