Fenicja

Sztuka fenicka

Rozwijała się od chwili III aż do również tysiąclecia p.n.e., przeważnie w takich miastach fenickich jak Gubal (Byblos), Sydon, Tyr, Ugarit (Ugaryt) (Ras Szamra). Powstała wobec udziale ścierających się na terenie Fenicji kultur Egiptu, Mezopotamii, Anatolii również Egei. Cechowało ją kalejdoskop kierunków również brak własnej tradycji twórczej w artystyce. zasięg kulturowy fenicka łączyła obce wzory, skutkiem tego w wielu miejscach symptomatyczny jest eklektyzm.

Sztuka fenicka w budownictwie opierała się na wzorach egipskich (groby szybowe również świątynie w Gubal), na odwrót w Ugarit odkryto groby z obwarowaniami również protodromosem z II tysiąclecia p.n.e. oraz ruiny rezydencji podobnej aż do pałacu Mari, wskazujące na influencja kultury helladzkiej. jako materiał w większości wypadków z drugiej ręki był kamień ciosowy, toż mniejsze pomieszczenia kuto nieraz w litej skale (Amrit). O kunszcie artystów fenickich świadczy fakt, iż zostali oni powołani aż do budowy świątyni Salomona w Jerozolimie.

Rzeźbiono z gliny również brązu, podobnie jak w Anatolii. w większości wypadków poprzedni owo małe figurki Baala oraz Astarte. z kamienia powstał sarkofag Achirama również nekropolie sydońskie (np. sarkofag króla Tabnit). Charakterystyczne są również drobne rzeźby z szczątki słoniowej inkrustowane złotem również wysadzane szlachetnymi kamieniami. Fenicjanie znali się na gliptyce. Wytwarzano pieczęcie cylindryczne z motywami egipskimi również mezopotamskimi, takimi jak gemmy innymi słowy skarabeusze.

Najbardziej charakterystycznym zabytkiem Fenicji jest nagrobek króla Ahirama z Byblos. postać króla spoczywa na leżącym lwie, po brzegach grobowca biegnie fryz z postaciami ludzkimi, składającymi królowi ofiary. nad fryzem biegnie kant, ozdobiony liśćmi lotosu. brzeg wieka posiada inskrypcja z XIII w. p.n.e.

Fenicjanie produkowali pal szóstka i trochę obficie zdobionych wyrobów z brązu również metali szlachetnych z akcentami irańskimi, kaukaskimi, egipskimi, anatolijskimi. W ceramice znajdowało się pal szóstka i trochę przetworzonych motywów ornamentalnych zapożyczonych z Egei.

W VII wieku p.n.e. zasięg kulturowy fenicka sukcesywnie ulegała wpływowi kultur asyryjskiej, perskiej również hellenistycznej. Dłużej przetrwała poza Fenicją, w jej koloniach, gdzie przybrała regionalny charakter. ewidentnie różnice bodaj na Cyprze, Sardynii również w Kartaginie.